TextielMuseum, Tilburg, 11 okt 2017

Rondleiding expositie EARTH MATTERS ofwel: de aarde doet ertoe
Na koffie/thee met taart komt gids Jessica ons halen. Jessica vertelt iets over de ontstaansgeschiedenis van dit complex. 
Christiaan Mommers begon met een handweverijtje, breidde gedurig uit, schafte een stoommachine aan en bleef uitbreiden. De buizen die buiten rond het nieuwe gebouw zijn geplaatst, wijzen op de keperverbinding
die hier op de weefgetouwen werd geweven (diagonale inslag). De andere (oude) afdelingen van het Textielmuseum zoals de wollen stoffen en dekenfabricage zijn ook te bezoeken, maar wij gaan naar boven voor een expositie van Nederlandse trijpproducten uit het begin van de 20e eeuw. Trijp bestaat uit wol en katoen waarvan de kunstenaars van toen prachtige stoffen ontwierpen, veelal in de sfeer van Art Nouveau, te vinden als gordijn, wandkleed en stoffering van stoelen. Het weven en afsnijden gebeurt op slimme manier.

In de eerste ruimte van Earth matters worden de blikken meteen naar de prachtige zijden hanglampen die met kleurstof uit zonnebloemen zijn geverfd. En ook de lappen die met kleurstoffen uit de eigen tuinplanten van de kunstenaar zijn geverfd en die op poppen tot letterlijk fleurige creaties zijn gedrapeerd. 

Deze bouwpakketjes voor krukjes uit dennennaalden ontwikkelde stevige, zachte stof komen we misschien ooit nog eens bij Ikea tegen? De beauty van de expositie is wel het zwevende molecuul van Julia Lohmann: Oki Naganode, uit Japans zeewier, een leerachtige constructie.
In die ruimte ook een kleed, geweven uit 400.000 op kleur gesorteerde helium-ballonnen die op een Australisch strand waren achtergelaten. De capes van mensenhaar roepen te veel associaties aan WO II en de concentratiekampen op, zijn niet echt mooi, maar de netten waarin honderden kilo's stenen zijn opgehangen, duiden op de sterkte van dat haar waarvan elk jaar duizenden kilo's van kappers beschikbaar komt. 
We zien ook fraaie wandkunstwerken die uit afval zijn gemaakt, o.a. met verschillende ertsen erin die alle anders opkleuren.

Het toppunt van de expositie is een klosje met draad van synthetische spinzijde. Wetenschappers hebben de genetische samenstelling van spinzijde weten te ontrafelen. Zij bootsten die na en sponnen van de proteïnevloeistof vezels die tot garens zijn verwerkt. Die synthetische spinzijde is vijf keer sterker dan staal, zachter dan wol en geschikt voor het weven of breien van textiel. Het is de eerste keer dat een klos van dit garen op een tentoonstelling is te zien.
Daarboven stond een grappige, zwarte 'damesschoen', bestaand uit verf, lijm, kunststof en metalen deeltjes. Met een magneet is het metaal tot uitsteeksels getrokken.
Al met al een interessante tentoonstelling, begeleid door een vriendelijke en ter zake kundige gids.
Wat we leerden: (jonge) kunstenaars van over de hele wereld zijn van alles aan het uitproberen en uitvinden, om onze aarde niet meer onnodig te belasten; technici en wetenschappers springen op die vondsten in en ontwerpers weten prachtige gebruiks- of kunstvoorwerpen van die nieuwe stoffen te maken. Deed ons denken aan Dokumenta 14 in Kassel van dit jaar.
Daarna nog koffie of thee voor de liefhebbers; dat kon de commissiekas lijden,
want we bleken met vijftien deelnemers te zijn en niet met tien.
Met dank aan Georgette Bruinsma voor haar foto's